Skip to content
Advertenties

Sumerische Kleitabletten – De eerste stappen op Aarde

3436516-het-waterrijke-moerassen-uit-het-oosten-van-finlandAlalu waagt zijn eerste stappen op de aarde. Hij vindt drinkbaar water, fruit en vis. Kortom alles om te overleven. Maar er is nog iets belangrijks en dat is goud. Dit is nodig om de atmosfeer van Niburu te redden.
Met de apparatuur die aanwezig is in zijn ruimteschip kan hij constateren dat er goud in het water aanwezig is. Tot zijn grote vreugde vindt hij goud in het moeraswater. Om dit vervolgens te melden aan Anu, de huidige koning op Niburu, via de cockpit apparatuur van het ruimteschip.

De tweede tablet van heer Enki – deel 3 door Zecharia Sitchin

Alalu’s eerste stappen op op aarde

Op de grond liet hij zich zakken, op de donkergekleurde grond stapte hij.
In de verte waren heuvels.
Dichtbij was er veel vegetatie.
Voor hem waren er moerassen, hij liep het moeras in.
Hij rilde van de koelheid van het water.
 
Hij stapte terug op de droge grond, daar stond hij alleen op een vreemde planeet.
Gedachten schoten door zijn hoofd, hij dacht aan zijn vrouw kinderen en aanhang.
Was hij nu voor altijd verbannen van Niburu? Vroeg hij zich keer op keer af.
Snel keerde hij terug naar zijn schip, met eten en drinken om te overleven.
Een diepe slaap overviel hem, een krachtige roes.
 
Hoe lang hij had geslapen kon hij zich niet meer herinneren.
Wat hem wakker maakte kon hij ook niet meer zeggen.
Het was helder buiten, een helderheid die ongekend was op Niburu.
Een arm van het schip trok hij uit, uitgerust met een tester.
Het testte de lucht op de planeet.
 
Aantonend dat het compatibel was.
Hij opende het luik van het schip, in de opening van het luik haalde hij diep adem.
Nog een adem nam hij, en nog een. De lucht was inderdaad compatibel.
Alalu klapte in zijn handen, hij zong een lied van vreugde.
Zonder adelaars helm, zonder vispak liet hij zich afzakken op de grond.
 
De helderheid buiten was verblindend, de stralen van de zon waren overweldigend.
Hij trok zich terug in het schip en zette een masker op voor zijn ogen.
Hij pakte zijn handwapen, hij pakte zijn handtester.
Op de grond liet hij zich zakken, op de donker gekleurde aarde.
Hij maakte zijn weg naar de moerassen, waar de waters donker groen gekleurd waren.
 
Aan de rand van het moeras waren er kiezels, Alalu raapte er een op en gooide die in het moeras.
In het moeras nam hij een beweging waar, het water was gevuld met vissen.
In het moeras liet hij zijn handtester zakken om het donkere water te testen.
Voor drinken was het niet geschikt, tot Alalu’s grootte teleurstelling.
Hij ging weg bij de moerassen in de richting van de heuvels ging hij.
 
Hij maakte zijn weg door de vegetatie, struiken en bomen maakte plaats
De plek was als een boomgaard, de bomen waren beladen met fruit.
Door hun zoete geur werd hij verleid, Alalu plukte het fruit en stopte het in zijn mond.
Zoet was de geur, zoeter was de smaak!
Alalu was erg opgetogen.
 
Uit de stralen van de zon liep Alalu, zijn richting zettend naar de heuvels.
Tussen de bomen voelde hij nattigheid onder zijn voeten,
een teken van dicht bij zijn van water.
In de richting van het water zette hij zijn koers.
In het midden van het bos was een water, een poel van stil water.
 
Hij liet zijn handtester zakken in het water, het was goed als drinkwater.
Alalu lachte, een slappe lach overviel hem.
De lucht was goed, het water was drinkbaar, er was fruit en er was vis.
Met gretigheid boog Alalu neer, zijn handen in elkaar gevouwen het water naar zijn mond brengend.
Het water was koel, de smaak anders dan het water van Niburu.
 
Hij nam nog een slok, toen sprong hij op van schrik,
Een sissend geluid hoorde hij, een kronkelend lijf bewoog aan de waterkant.
Hij trok zijn wapen en richtte een explodeerde straal naar het sissen.
Het bewegen stopte, het sissen was beëindigt.
Om het gevaar te onderzoeken stapte Alalu voorwaarts.
 
Het kronkelende lijf  lag stil het dier was dood, een vreemd gezicht.
Het lange lijf leek op een touw, het lijf was zonder handen en voeten.
Vurige ogen bevonden zich in zijn kop, uit zijn bek stak een lange tong
Iets wat nog nooit gezien was op Niburu, een wezen van een andere wereld.
Was het de bewaker van de boomgaard vroeg Alalu zich af.
 
Was het de meester van het water?  vroeg hij zich zelf.
Hij vulde zijn veldfles met wat water.
Waakzaam keerde hij terug naar zijn schip.
Met het fruit dat hij ook plukte zette hij zijn koers naar het schip.
De helderheid van de zon was erg afgenomen. 
 
Donker was het toen hij zijn schip bereikte.
Hij dacht na over de kortheid van de dag,
Deze kortheid verbaasde hem.
Uit de richting van de moerassen verscheen een zwak licht aan de horizon.
Een wit gekleurde bal rees snel aan de hemel
 
Hij aanschouwde de maan van de aarde, Kingu.
Wat in het begin was konden zijn ogen nu als waarheid waarnemen.
De planeten en hun omloop, de asteroïde gordel, de aarde Ki en haar maan Kingu.
Waren allen gecreëerd en genoemd bij hun naam.
In zijn hart wis Alalu dat er nog een waarheid was die aanschouwd moest worden.
 
Het goud, het reddingsmiddel, moest gevonden worden.
Als de begin verhalen waar zijn, werden de gouden aderen van Tiamat door de wateren gewassen.
In het water van de aarde, de afgesneden helft, zou het goud gevonden moeten worden.
Met onzekere hand, verwijderde Alalu de tester van de arm van het schip.
Met trillende hand trok hi zijn vispak aan, in gretige afwachting van het snel opkomende daglicht.
 
 
Bij het aanbreken van de dag vertrok hij snel naar de moerassen.
Hij waadde zich in dieper water, waar hij de tester in het water prikte.
Hij bekeek het verlichte display vol verwachting, in zijn borst bonkte zijn hart.
De inhoud van het water vertoonde de tester in symbolen en nummers, 
daarmee de bevindingen onthullend.
 
Toen sloeg Alalu’s hart over. Er zit goud in het water. 
De tester toonde het aan !!!!
Onstabiel op zijn benen stapte Alalu voorwaarts, 
dieper het moeras in vervolgde hij zijn weg.
Nogmaals prikte hij de tester in het water.
 
En weer kondigde de tester goud aan !!!
Een schreeuw, een schreeuw van triomf kwam uit Alalu’s keel.
Niburu’s lot was nu in zijn handen !!
Hij zocht zijn weg terug naar het schip, 
hij trok zijn vispak uit en nam plaats in de gezagvoerders stoel.

download (4)

Hij schakelde het display in dat alle omlopen weet, 
om de richting van Niburu te vinden.
Hij startte de “Spreker-van-het-woord” op.
Naar Niburu werden de woorden gedragen.
Toen uitte hij aan Niburu zijn woorden.
 
Aldus zei hij:
De woorden van de grote Alalu zijn gericht aan Anu op Niburu.
Op een andere wereld ben ik.
Het reddende goud heb ik gevonden.
Het lot van Niburu is in mijn handen.
 
Er zal gehoor gegeven moeten worden aan mijn condities!!!!!!!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: