Skip to content
Advertenties

Vlinders zijn vrij (32) – COMPASSIE

COMPASSIE

Vraag: Dit hele model doet nogal egoïstisch aan. Waar zit je hart? Waar is je compassie met het pijn en lijden van anderen?

Antwoord: Ik heb geen interesse in het bestrijden of verdedigen van egoïsme.

 

 

 

 

 

Ik laat dat over aan anderen zoals Robert Ringer (Looking Out for #1), Ayn Rand (The Virtue of Selfishness), Bud Harris (Sacred Selfishness: A Guide to Living a Life of Substance), David Seabury (The Art of Selfishness), de Hellers (Healthy Selfishness: Getting the Life You Deserve Without the Guilt), en Mahatma Gandhi (“Be the change you wish to see in the world”).

Mijn hart is nog net zo open als voorheen. Met het loslaten van oordelen, overtuigingen, meningen en angsten, kan het niet anders of je hart zal zich verder en verder openen. Het zal zich vullen met liefde en waardering voor de perfectie om ons heen, gericht op onze Oneindige Ik.

Maar compassie is een kompleet ander verhaal!

Compassie is een modewoord geworden, waarschijnlijk door toedoen van de Dalai Lama. Net als het hebben van een mening, lijkt het hebben van compassie een goede eigenschap. Het is een keurmerk geworden voor verlichting, iets wat ieder goed mens zou moeten hebben; net zoals het hebben van een mening symbool is geworden voor intelligentie en redelijkheid.

Laten we eens zien hoe compassie wordt gedefinieerd:

Diepe gewaarwording van het lijden van anderen met de wens dat te verlichten.1

Sympathisch bewustzijn van de ander zijn nood en de wens die te leningen.2

Deze definities maken duidelijk dat compassie in de eerste helft van het Mensenspel thuishoort, in het filmtheater en niet in de tweede helft.

Waarom? Wat is er mis met compassie? Er is niets mis. Dat zou een oordeel zijn. Maar de wijze waarop compassie wordt gedefinieerd (én gepraktiseerd) laat de Spelers over een ander zijn toestand oordelen, als slecht ofonwenselijk. Deze geeft het idee de realiteit van die andere persoon te willen veranderen en de wens die met je mee te dragen; iets wat in de tweede helft van het Spel onmogelijk is en onwenselijk. Het zal de Speler die compassie uitdraagt frustreren en verdrietig maken, soms zelfs wanhopig. Met andere woorden, het leidt tot verdere inperking en restrictie.

Daarom is compassie van nature geen bron van oneindige vreugde. Het geeft geen voldoening en geeft zelfs, als iemands pijn en lijden wordt meebeleefd, een slecht gevoel. In feite wordt dat zelfs van ons verwacht (‘ik heb verdriet om hen’). Een synoniem voor compassie is medelijden. Ik betwijfel of we dat vreugdevol mogen noemen.

Tijdens een bijeenkomst van de internationale gemeenschap in Tamera, stond er een jonge man uit Israël op en verkondigde ons zijn recente openbaring: zijn enige levenstaak was gelukkig zijn. Iedereen juichte en een gevoel van vreugde en enthousiasme vulde de ruimte. Totdat er een jonge vrouw opstond, de dochter van de goeroe, die ons vermaande het pijn en lijden van anderen niet te vergeten. Het deed de sfeer al gauw weer wegzakken.

Probeer op dit moment eens compassie te voelen. Wordt je daar blij van?

Hetzelfde zou je met jalousie kunnen doen. Voel je liefde als je jaloers bent? Maakt het je waardevoller en krachtiger? Word je daar warm van zoals liefde doet? Net zo goed als dat jalousie geen deel kan uitmaakt van oneindige liefde, zo kan compassie geen deel uitmaken van oneindige vreugde.

De enige manier waarmee compassie je goed zou kunnen laten voelen is door te denken dat je met compassie een goed mens bent.

Maar er is meer. Laten we compassie, omdat het in de eerste helft van het Spel zo’n belangrijke rol speelt, eens ontleden.

Herinner je dat jouw holografische ervaringen niet echt zijn en dat jouw Oneindige Ik jouw realiteit creëert. Herinner je dat de mensen die je in jouw hologram ziet – de anderen – acteurs zijn die voor jou een script volgen dat is geschreven door jouw Oneindige Ik. Denk terug aan de analogie van het holografisch universum, de totale onderdompelingfilm, jouw uiterlijke ervaring die jouw Oneindige Ik een innerlijke ervaring geeft. Alles wat je daarbij waarneemt in jouw realiteit is voor jou in scène gezet – voor jouw ervaring, ten gunste van jou – door acteurs zoals in een film of toneelstuk.

Als je naar een toneelstuk zou gaan, dan komen daar waarschijnlijk emotionele scènes in voor waarbij bijvoorbeeld een favoriete persoon wordt vermoord, verminkt, verkracht, gemarteld, uitgehongerd, ontheemd of misbruikt. Als het professioneel wordt gespeeld in een perfect decor, dan zul je voelen wat de schrijver van het stuk wil dat je voelt: woede, frustratie, sympathie, verdriet, pijn, spijt, en een heleboel ander emoties die ver van vreugde afstaan. Daar is het stuk dan ook voor bedoeld.

Na het toneelstuk ga je naar de naastgelegen bar voor een drankje; je vindt daar bij toeval ook de acteurs waar je net naar hebt gekeken. Ze zijn vrolijk en gezond en genieten van een biertje terwijl ze grappen laten rondgaan. Zul je daar dezelfde emoties hebben als tijdens het toneelstuk? Waarschijnlijk niet. Het zou dom aanvoelen als je nu voor de acteur die op het toneel moest sterven compassie zou voelen terwijl die op een barkruk naast je zit. Het is waarschijnlijker dat je hem voor zijn mooi gespeelde rol bedankt en vertelt hoezeer zijn rol jou aangreep.

De realiteit die je daarbuiten waarneemt als fysiek universum is een film – een fantastische totale 3D onderdompelingfilm – waarin jij een rol speelt. Het is niet anders als bij het toneelstuk dat je hebt gezien. Iedereen in jouw realiteit maakt deel uit van het hologram en speelt daarin de rol waarvoor ze door jouw Oneindige Ik zijn gevraagd en waarin ze hebben toegestemd. Wanneer hun rol is uitgespeeld, staan ze op van het slachtveld, ziekenhuisbed of achterbuurt en verheugen zich over hun rol, die jou ervan overtuigde dat ze echt waren. Ze hebben je de krachtige ervaring gegeven zoals jouw Oneindige Ik die voor jou heeft gewild en heeft gecreëerd. Maar verwar het niet door te denken dat de scènes en de rollen méér waren dan spelende acteurs in tijdelijke rollen op verzoek van jouw Oneindige Ik.

Een ander groot probleem met compassie is, als je een ander van zijn lijden af wil helpen of die wil verlichten. Eerlijk gezegd, hoe knap ook verpakt en acceptabel, is het nogal arrogant om te denken dat je het beter weet dan zijn Oneindige Ik, en wat voor ervaringen hij zou moeten hebben. Zelfs Mahatma Gandhi heeft gezegd: ‘Wees de verandering die je graag in de wereld ziet.’ Hij zei niet: ‘Verander de wereld zoals je die graag ziet,’ of ‘Verander de ander zijn ervaringen zoals je denkt dat die zouden moeten zijn.’

Op dezelfde wijze dat jij erop vertrouwt dat jouw Oneindige Ik voor jou de meest toepasselijke ervaringen zal creëren, kunnen we erop vertrouwen dat een ander zijn Oneindige Ik voor hem het meest toepasselijke zal creëren, ongeacht hoe die ons aan de oppervlakte toeschijnen.

In jouw holografische realiteit zal geen Speler verschijnen waarvoor jij verantwoordelijk bent en waarvan je de situatie moet veranderen. Noch heb je hiervoor de autoriteit en het vermogen. Hun ervaringen zijn net zo zorgvuldig gekozen als jouw ervaringen voor jou. Het wordt tijd dat te respecteren en vertrouwen te hebben in de keuzes van hun Oneindige Ikken, net als in die van jouw Oneindige ik, en niet te denken dat we het beter weten.

Trouwens, de wens een ander van zijn lijden te verlossen of die te verlichten zal niets anders dan frustratie, woede en neerslachtigheid veroorzaken, omdat je het vermogen niet hebt er iets aan te doen. Je kunt daartoe alleen maar pogingen ondernemen, die meestal zullen mislukken en je met een vervelend gevoel achter zullen laten. Daarom is compassie een inperkend concept dat in de eerste helft van het Spel thuishoort.

De bestaande realiteit zul je door vechten nooit veranderen. Als je wát wilt veranderen, bouw dan een nieuw model die het bestaande overbodig maakt.

– R. Buckminster Fuller

Compassie is van nature geneigd tegen dingen in de wereld te vechten en deze wijsheid te negeren. Veel vredesactivisten hebben de slogan: ‘Zeg nee tegen oorlog en geweld.’ Maar het denken en handelen tegen oorlog en geweld uit compassie, is zeer zeker vechten tegen een bestaande realiteit.

‘Maar stop eens even,’ hoor ik je protesteren. ‘Moet ik dan maar niets doen als ik in mijn hologram pijn en lijden tegenkom? Moet ik werkeloos toezien als een kind mishandeld wordt, een vrouw verkracht en mensen van honger en ziekte omkomen?’

Absoluut niet. Dát hoor je mij niet zeggen. Maar in plaats van compassie in de eerste helft die alleen maar naar meer inperking leidt, zijn empathie (niet sympathie), ethiek en enthousiasme voor jouw reacties in de tweede helft van het Spel bepalend. Hier volgt wat ik bedoel…

Als je in de tweede helft op zo’n holografische ervaringen het Proces hebt uitgevoerd – elke keer als iemand of iets onaangenaam aanvoelt – dan kun je de pijn en het lijden dat jouw hologram binnenkomt anders zien. Maar dit dien je te onthouden: zolang als het onaangenaam aanvoelt – inclusief het onaangename door compassie – dan ken je energie toe aan daarbuiten en is er een oordeel. Alleen als je iemands pijn en lijden zonder oordeel van goed ofslecht en zonder de noodzaak tot veranderen bekijkt, pas dan kun je zuivere actie ondernemen. Dan kun je in elke situatie jouw enthousiasme en vreugde volgen.

Ik heb me bijvoorbeeld afgevraagd wat ik zou doen als er een hologram verschijnt waarbij een kind voor mijn ogen wordt mishandeld. Ik heb hier eerlijk gezegd geen antwoord op, omdat er veel van de situatie afhangt. Maar mijn ethiek zal er wel voor zorgen er iets aan te willen doen, omdat ik voor de holografische ervaringen van mijnOneindige Ik zorgdraag.

Misschien ga ik tussen de volwassene en het kind in staan en de volwassene zeggen dat dit me niet bevalt en vragen of die in plaats van het kind mij wil gaan slaan, waar ik me dan niet tegen zou verzetten. Maar dat is slechts één mogelijkheid. Ik zou in geen geval in die situatie als goed of fout willen beoordelen of dat ik de situatie zoumoeten veranderen. Maar voor het moment zou ik mijn gevoel volgen en zou ik er enthousiast voor kiezen mijzelf te laten slaan in plaats van het kind. Ik zou daarbij niet terugslaan of me verdedigen. Mahatma Gandhi zou dat ook niet doen, zoals hij keer op keer heeft bewezen.

Oké, dat is een bepaalde individuele situatie. Hoe zit het met die miljoenen mensen in de wereld die hoger lijden, die ieder dag gedood worden of verminkt in talloze oorlogen en bij ander geweld, die thuisloos zijn en ziek en die een groot deel van de wereldpopulatie uitmaken als we het nieuws op tv moeten geloven. Hoe zit het met hen?

‘Wees de verandering die je graag in de wereld ziet.’ zei Gandhi. Hier is daarom een ander moeilijk geval:

Ondanks alle pijn en lijden dat we daarbuiten te zien krijgen, is het enige wat van ons als Speler in het Spel wordt verwacht, het terugvorderen van de energie die we in de eerste helft aan het daarbuiten hebben toegekend, plus de achtbaan nemen naar oneindige vreugde, oneindig vermogen, oneindige wijsheid, oneindige overvloed en oneindige liefde. Het is uitsluitend onze verantwoordelijkheid in onze eigen realiteit te leven.

Als we in ons hologram beelden van pijn en lijden daarbuiten zien, dan is dat primair omdat onze Oneindige Ik ons iets wil laten zien; waar we in de eerste helft energie aan hebben toegekend en de gelegenheid te bieden die terug te vorderen. Die vreselijke beelden zijn niet bedoeld om er iets aan te doen, maar zijn bedoeld om wat aanonszelf als individuele Speler te doen. Kortom, het pijn en lijden van een ander, die de weg naar ons hologram heeft gevonden, is een gelegenheid om oordeel en compassie los te laten en een nieuwe manier van voelen en handelen te onderzoeken.

Herinner je wat we over anderen gezegd hebben in hoofdstuk drieëntwintig…

Andere mensen dienen drie hoofdredenen in jouw holografische ervaring:

  1. Om je te tonen wat je over jezelf denkt of voelt.
  2. Om je inzicht of informatie te geven.
  3. Om iets voor jou op gang te brengen.3

Dit omvat alle mensen waarover je oordeelt dat ze pijn en lijden ondergaan; nergens in dat lijstje staat: ‘anderen hebben tot doel dat jij ze redt van hun ervaringen.’

Gaandeweg echter zullen we enthousiasme gaan voelen, enthousiasme die ons aanspoort iets te gaan doen. Als ik daarom in mijn hologram iemand tegenkom die pijn lijdt, dan oordeel ik er niet over of val in de kuil van het te willen veranderen; toch kan het me vreugde geven iets te doen.

Wat als iemand in mijn hologram om hulp vraagt? Die geef ik graag zolang me dat vreugde schenkt – zonder oordeel of weerzin – en zolang ik maar geen verwachtingen heb over het resultaat.

Begrijp me niet verkeerd. Als iemand in mij hologram pijn lijdt, dan raakt met dat en zal ik helpen als erom gevraagd wordt, maar zonder de intentie te verhelpen, te veranderen of te verbeteren. Gelijkertijd weet ik ook, dat ze geen slachtoffer van iets of iemand daarbuiten kunnen zijn, net zoals dat voor mij geldt overigens; ik zal hen in hun inperkende ervaringen dus ondersteunen waar ik kan en weten dat ze door de eerste helft van het Spel heengaan. Hetzelfde geldt voor hen die in de eerste klim van de achtbaan zitten, om ze te steunen terwijl ze daar maar hangen!

Hier volgt een wat onsmakelijk voorbeeld, maat het is de beste waar ik nu aan denk. Iemand roept me aan tijdens de steile klim omhoog op de achtbaan. Ze roepen dat ze ziek worden en hulp willen. Ik zal er dan alles aan doen om bij hen te komen om een kotszakje te brengen en hun haar naar achteren houden terwijl ze overgeven, bemoedigend toespreken of hoe dan ook te helpen. Wat ik niet zal doen is over hun ervaring oordelen als fout en vinden dat die anders zou moeten zijn, of medelijden met ze hebben en proberen ze uit de achtbaan te halen. Ik heb het zelf meegemaakt; het voelt niet goed en ik weet het. Maar ik weet ook dat er nauwkeurig voor hun ervaring is gekozen door hun Oneindige Ik en dat die voor dat moment perfect is. Je kunt nu eenmaal geen achtbaan nemen zonder die eerste steile klim te ondergaan.

Er is een oud gezegde in de hulpverlening, dat een alcoholicus niet met drinken zal stoppen totdat die genoeg heeft gehad. Een cursus in wonderen zegt: ‘als je broeder je om iets vraagt, doe het dan, want het maakt niet uit.’4Als dus een alcoholische broeder jou om een borrel vraagt, wat doe je dan vanuit je compassie? Volgens die principes is het waarschijnlijk het beste hem die maar te geven, in plaats van te oordelen en proberen zijn ervaring te veranderen, omdat jij zou weten wat het beste voor hem is.

Er is uiteraard dat verlangen alle Spelers in ons hologram dezelfde vreugde, energie overvloed en liefde te laten ervaren zoals we dat zelf doen; als we iemand tegenkomen die niet in die conditie verkeerd, dan wensen we die de mooie dingen uit de tweede helft toe. Maat we dienen hun situatie niet als goed of slecht te beoordelen, dat onze situatie beter zou zijn dan die van hen en daar verandering in te brengen.

Vele jaren terug gaf ik het idee om de ‘aarde te redden’ of om een einde aan oorlog te maken op; het was toen ik me realiseerde dat de oorlog voor mij een zeer waardevolle ervaring was geweest (al was het alleen maar om in te zien wie ik niet was en hoe ik niet wilde zijn); ‘wie was ik om een ander die ervaringen te ontnemen in vergelijkbare situaties?’ Ik ben er vandaag dankbaar voor dat ik weet hoe je uit Het Veld andere frequenties kunt downloaden (zoals we in hoofdstuk zesendertig zullen zien) voor een harmonieus en vredig leven op deze planeet, maar zonder een oordeel over hoe anderen leven, ook over hen die op één of andere manier verkeerd zouden leven.

Het punt van de jonge Israëliet bij Tamera was, dat in plaats van neerslachtig te worden door andermans pijn en lijden en deze zelf ook te voelen, hij had besloten dat vreugde zijn taak was, om anderen de hoop en inspiratie te bieden dat hun levensmodel er anders uit kon zien.

Ik betwijfel ten zeerste of zij die pijn hebben, op onze deelname daarin zitten te wachten. Ze willen van ons helemaal geen medelijden of dat wij ook ‘hun pijn’ voelen. Ik denk dat ze ons liever vol vreugde zien; dat ze aan ons zien wat voor hen ook mogelijk is.

Daarom dienen we in de tweede helft van het Spel in plaats van compassie, ons enthousiasme en onze passiete volgen en in relatie met onze holografisch ervaring die dingen te doen waartoe we bewogen worden, zolang er maar geen oordeel of weerzin in het spel zijn.

De aarde hoeft immers niet te worden gered. Die is perfect zoals die is, tot op het kleinste detail.

Het redden van de aarde lijkt oppervlakkig gezien een hoogst arrogante gedachte,  door de mening te weten hoe die eruit zou moeten zien; maar is ook een slimme verleiding van het ego – van Maya – om zelf kracht en bestaansrecht te behouden.

Ik realiseer me dat er vandaag de dag veel sociale druk op het ‘compassievol zijn’ wordt gelegd; maar in feite is compassie een van de grootste leugens die mensen binnen het filmtheater er op na houden, om het simpele feit dat focus op compassie met anderen de Spelers ervan weerhoudt naar zichzelf te kijken. Zolang jouw tijd en aandacht gebonden is aan het verlichten van de pijn van anderen, zul je nooit in staat zijn om aan je eigen oordelen en angsten te werken. In plaats daarvan blijft je voor de goede vrede in de egolagen hangen – de identiteit die je niet bent – die we compassie noemen.

(Als je vanuit hoofdstuk zestien ‘Oordelen’ hiernaartoe bent gesprongen, kun je hier weer terug.)

EINDNOTEN

 

  1. American Heritage Dictionary, Compassion – Verder lezen
  2. Merriam-Webster Dictionary, Compassion – Verder lezen
  3. Scheinfeld, Robert, Journey to the Infinite home transformational system – Verder lezen
  4. 4. A Course in Miracles, 206 – Verder lezen

 

 

Description: dutch coverVlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit.

Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren.

Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie.

 

Voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: