Skip to content
Advertenties

Vlinders zijn vrij (7) – ER IS GEEN DAARBUITEN DAAR BUITEN

Description: symbol1Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden.   De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren.   Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie.   voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Dr. Karl Pribram heeft een lange en illustere carrière achter de rug. Hij werd geboren in 1919 in Oostenrijk en is beide, neurochirurg en neuronfysioloog. Hij wijdde vele jaren aan het vinden van de locatie waar herinneringen in het brein worden opgeslagen.

Het probleem de geleerde Karl Lashley, die in 1920 had gevonden dat:

 …ongeacht het gedeelte aan rattenhersenen dat werd weggenomen, hij niet in staat was de locatie van het geheugen te vinden waarmee de ratten complexe taken uitvoerden die ze voorafgaand aan de operatie hadden geleerd.

Dus probeerde Pribram het mysterie van geheugenopslag, dat onafhankelijk leek van hersencellen (neuronen), op te lossen. Hij vond pas een antwoord nadat hij David Bohm had ontmoet, een van de pioniers in kwantumfysica.

 Bohm hielp Pribram met de grondslag voor de theorie, dat de werking van het brein op dat van een hologram lijkt en in overeenstemming is met de principes van kwantumwiskunde en karakteristieken van golfpatronen.

Technisch,gezien gelooft Pribram:

 …dat de codering van herinneringen niet in neuronen of in kleine groepen van neuronen zijn te localiseren, maar in patronen van zenuwimpulsen door het gehele brein heen en wel zodanig, als waren het patrooninterferenties van laserlicht, kriskras over het gehele gebied als van een stuk film met een holografische afbeelding. Met andere woorden, Pribram gelooft dat het brein zelf een hologram is.

En geheugenopslag is niet het enige wat door Pribrams theorie begrijpelijker wordt.

Iets anders is hoe het brein in staat is om de lawine aan frequenties, die het via de zintuigen ontvangt (lichtfrequenties, geluidsfrequenties, enz.), te vertalen in de vertrouwde wereld van onze waarneming. Coderen en decoderen, dat is precies waar een hologram erg goed in is. Een hologramfunctie als een soort van lens, een vertaalapparaat dat een aanvankelijk betekenisloze brei van frequenties naar een samenhangende afbeelding converteert. Pribram gelooft dat het brein een lens is die op wiskundige wijze holografische principes gebruikt, om de frequenties die via de zintuigen binnenkomen, te converteren in onze innerlijke wereld van waarneming.

Kort gezegt gelooft Pribram dat:

 …ons brein op wiskundige wijze onze ‘harde’ realiteit construeert, gevoed door een frequentiedomein.

Oké, laten we dit eens met gewone woorden vertellen. Volgens Pribram en resultaten uit wetenschappelijke experimenten is het menselijk brein zelf een hologram. Zijn functie is om holografische golffrequenties te ontvangen en te vertalen in het fysieke universum dat wij als daarbuiten waarnemen.

Nu begint het leuk te worden…

Ik wil het graag over twee specifieke experimenten hebben – uit de vele – die Pribrams theorie niet alleen ondersteunen, maar die verder gaan naar een fascinerende conclusie.

De eerste startte in de zeventigerjaren met de onderzoeker Dr. Bejanmin Libet van de fysiologische afdeling van de Universiteit van Californië, San Francisco. Hij experimenteerde met hersenoperatiepatiënten tijdens hun operatie. Zij waren bij vol bewustzijn en alleen plaatselijk verdoofd.

Libet stimuleerde daarbij de pink van een hand (zoals een lichte speldenprik) en vroeg de patiënt te melden zogauw deze die voelde. Daarna stimuleerde hij het hersengedeelte dat overeenkwam met die pink en vroeg ook nu aan de patiënt te melden zogauw die wat voelde.

Voordat ik vertel wat hij ontdekte, dienen we te begrijpen hoe wij dingen, zoals een speldenprik, voelen. De stimulus (de speldenprik) wordt van de plaats op het lichaam naar het brein overgezonden, waarna het brein ons van die sensatie op de hoogte brengt. Technisch gesproken voelen we dus niets op de plaats waar het plaatsvond, maar voelen we dat pas in ons brein.

Het klinkt logisch dat als we iemands pink stimuleren, het wat tijd (fractie van een seconde) zal kosten om de sensatie via de zenuwen naar het brein te sturen, waar het dan wordt gevoeld; het fysieke lichaam is immers onderworpen aan de tijd en ruimte van het fysieke universum en niets (volgens Einstein) kan sneller reizen dan het licht. De stimulus op de pink heeft dus tijd nodig om het brein te bereiken en vervolgens de persoon zich dat bewust te laten worden.

Het klinkt ook logisch, dat als je aan de andere kant het brein stimuleert, op de precieze plaats als waar de pink de sensatie naartoe heeft gezonden, de betrokken persoon dit onmiddellijk zou voelen. Er is dan, met nadere woorden, geen tijdvertraging omdat het brein de informatie van de stimulus al heeft en alleen nog maar de persoon hoeft te waarschuwen over de stimulus.

Libet ontdekte, en velen na hem, dat het tegenovergestelde waar is. Je zult zelfs vele malen in dit boek lezen dat informatie uit wetenschappelijke experimenten met kwantumfysica bewijzen, dat van veel waar we altijd in geloofd hebben, het tegendeel waar blijkt te zijn.

De patiënten van Libet reageerden meteen (geen vertraging) als hij hun pink stimuleerde, maar er was een vertraging als hij het brein stimuleerde (klik voor de video hier).

Libet was verbijsterd en zocht net als andere wetenschappers naar een verklaring; en de theorie dat je in de tijd terug kan reizen deed opgang. Ze noemden het de ‘time reversal theory’ of de subjective backward referral, ofantedating. Hun pogingen echter om dit te bewijzen faalden, en Libet zei hier later over:

het leek op een onnatuurlijk gebeuren, dat kon worden gezien als een rechtstreekse bemiddeling of vastlegging van een subjectieve sensatiereferentie terug in de tijd.

Met andere woorden, voor dit fenomeen van tijdomkering vinden we in het brein geen bewijs.

Laten we voor het moment deze informatie opbergen en naar een ander experiment kijken…

Dit startte in de negentigerjaren en werd geleidt door Dr. Dean Radin en collega’s. Dean Radin is een senior wetenschapper aan het instituut voor Noetic Sciences, Adjuct faculty van de Sonoma State University, een onderdeel van de Distinguished Consulting Faculty van de Saybrook Graduate School en Research Center. Hij behaalde zijn bachelordiploma in Electrical Engineering aan de University of Massachusetts, Amherst en een Master’s Degree in Electrical Engineering, samen met een doctorstitel in onderwijspsychologie aan de University of Illinois, Urbana-Champaign. Hij werkte voor AT&T Bell Labsen en GTE Labs, hoofdzakelijk aan de menselijke factoren bij telecommunicatie en services, en had contacten met de Princetown University, Edinburgh University, University of Nevada, Las Vegas, SRI International, Interval Research Corporation, en de Boundary Institute.

Ik noem dit allemaal, omdat Radins onderzoeken niet breed door de mainstream van de wetenschappelijke gemeenschap werden geaccepteerd, wat de reden kan zijn dat er weinig van bekend is, ondanks zijn antecedenten die boven alle twijfel verheven zijn. Hier komt, waarom zijn resultaten voor sommige wetenschappers zo moeilijk te verteren zijn…

Radin sloot een persoon op diverse instrumenten aan om een aantal lichaamsreacties, zoals de hartslag, EKG, huidgeleiding, hoeveelheid bloed in de vingertop en de ademhaling te meten.

Daarbij zit de persoon voor een computerscherm met een knop in de hand. Er is hun gevraagd de knop in te drukken als ze daarvoor gereed zijn; de computer zal namelijk na 5 seconden random, dus willekeurig, een foto kiezen en op het beeldscherm tonen.

De computer kan uit twee soorten foto’s kiezen. De ene soort zal bij doorsnee mensen een emotionele emotie opwekken, zoals bij geweld, oorlog, verkrachting of de Twin Towers die instortten op 9/11. De andere soort foto’s zijn neutraal zonder een emotionele lading, zoals een straatbeeld in een kleine stad.

We weten hoe het lichaam reageert bij een emotionele foto; wat de hartslag dan is, de EKG, huidgeleiding, hoeveelheid bloed in de vingertop en de ademhaling. Die zullen pieken.

Ook weten we hoe het lichaam op de neutrale emotieloze foto’s reageert. Dat zal kalm blijven.

Op het moment dat de proefpersoon de knop indrukt, heeft de computer nog geen foto gekozen, ook niet de soort foto, maar zal dat pas na 5 seconden doen en de foto dan onmiddellijk op het scherm zetten.

Hier komt nu het verbazingwekkende: De lichaamsreacties van de proefpersoon zijn al te meten, voordat de computer een keus heeft kunnen maken en een foto op het scherm heeft gezet.

Met andere woorden, bij een emotioneel geladen foto gaan de lichaamsreacties van de proefpersoon al pieken,vóórdat de foto op het beeldscherm is verschenen. Bij een neutrale foto blijven de lichaamsreacties kalm.

Nogmaals, al deze lichaamsreacties (of juist de afwezigheid hiervan) doen zich voor, voordat de computer een foto heeft kunnen kiezen om op het beeldscherm te tonen. De enige conclusie die we hieruit kunnen trekken is, dat het brein al weet wat voor foto er zal verschijnen, voordat de proefpersoon zich hiervan bewust wordt – zelfs al eerder dan dat de computer een fotokeuze heeft gemaakt – en waar het lichaam overeenkomstig op reageert! (Bekijk de video hier.)

Een meer recent bewijs (juli 2010) komt van de BBC documentaire Neuroscience and free will. Deze had de volgende opzet…

Een proefpersoon ligt in een CT scanner met in ieder hand een knop. Alles wat de persoon heeft te doen is te kiezen tussen de knop in de linker- en de knop in de rechterhand en deze dan vervolgens onmiddellijk in te drukken. De CT scanner registreert daarbij de hersenactiviteit.

Het resultaat daarvan is, dat het brein al 6 seconden van te voren laat zien, welke knop de proefpersoon in zal drukken; links of rechts. Dat is 6 seconden eerder dan dat de persoon zich ervan bewust is welke knop die zal indrukken. De breinactiviteit is zo helder en 100% consistent, dat de scannertechnicus gemakkelijk en met absolute zekerheid kan vaststellen welke knop zal worden ingedrukt, eerder dan dat de proefpersoon zich bewust van zijn keuze is.

Je moet de video zien om het te geloven! (Bekijk deze hier.)

Het zijn toevoegende bewijzen voor het Radin experiment en verifieert wat Dr. Andrew Newberg heeft gezegd…

 

Er zijn onderzoeken die laten zien dat, als iemand een hand gaat bewegen of iets wil gaan zeggen, er al actuele activiteit in zenuwcellen van het brein is, ‘voorafgaand’ aan het bewust uitvoeren van die handeling.8

 Wat betekent dit allemaal?

Voordat ik die vraag beantwoordt, wil ik een laatste wetenschappelijk concept introduceren met de naamOckhams scheermes , Een principe dat al zo’n zevenhonderd jaar rondgaat. Het wordt vaak geparafraseerd als ‘als het om het even is, is de simpelste oplossing de beste,’ hoewel dit technisch gezien niet de juiste interpretatie is van Ockhams scheermes. Het wordt ook wel het ‘principe van parsimony’ genoemd, de ‘voorkeur voor de eenvoudigste verklaring voor een observatie.’ De algemene regel is, dat het beste antwoord de minste aannames en de minste postulaten nodig heeft.

Er zijn vele pogingen door net zoveel wetenschappers gedaan om breinexperimenten te verklaren,. Maar de simpelste en meest logische verklaring – degene die Ockhams scheermes het beste past – is dat het brein al weet wat er gaat gebeuren, voordat het daarbuiten plaatsvindt, in het fysieke universum. Het gevolg is dat het brein holografische golfinformatie ontvangt en die naar daarbuiten zend en daarmee voor de mens een fysiek universum creëert voor waarneming en ervaring.

Bij de Libet experimenten bijvoorbeeld, wist het brein dat de pink zou worden geprikkeld reeds voordat de eigenlijke stimulatie plaats greep, en was er geen vertraging voor de proefpersoon bij de bewustwording. Echter, toen het brein direct werd gestimuleerd – alsof een nieuw hologram moest worden gedownload – koste dat het brein tijd om de informatie naar de pink te sturen en daarna weer terug naar het brein, om vervolgens waargenomen te worden.

Wat Radin’s experimenten duidelijk maken is, dat het brein reeds wist wat voor foto er zou komen, dat het de realiteit creëerde die plaats zou vinden, en niet domweg reageerde op een realiteit die al had plaatsgevonden.

Laat me dit herhalen, omdat het zo belangrijk is voor het begrijpen van het Holografische Universum…

 Het brein wist al wat voor foto er zou verschijnen, het creëerde de realiteit die zou plaats vinden, en reageerde daarmee niet op een realiteit die al had plaatsgevonden.

Laten we dit eens naast Pribram’s holografisch breinmodel leggen…

Volgens Pribram is het brein zelf een hologram, dat wiskundig harde realiteit construeert vanuit de invoer van een frequentiedomein.

Herinner je Het Veld. Dat is Pribram’s frequentiedomein; een oneindige hoeveelheid mogelijkheden aan golven en frequenties.

Pribram zegt dus dat het brein golffrequenties ontvangt uit Het Veld en die vertaalt naar harde realiteit, naar wat we het fysieke universum noemen. Al die experimenten suggereren dat het brein een hologram ontvangt dat bestaat uit golffrequenties uit Het Veld, deze doet instorten en in deeltjes converteert om fysieke realiteit te creëren en die realiteit vervolgens naar daarbuiten zend, zodat die ervaren kan worden.

Dit wordt bevestigd door de CT scanner uit de BBC documentaire Neuroscience and free will. Op de video kun je zelfs de hersenlocatie zien waar de gedownloade golffrequenties worden geconverteerd in een hologram, dat 6 seconden later naar daarbuiten wordt geprojecteerd om door ons te worden waargenomen.

Het betekent allereerst dat het menselijke brein hier de waarnemer is die de golffuncties doet instorten, zoals ik in hoofdstuk vijf aangaf, omdat het volgens de kwantumfysica de waarnemer is, die het elektron van een golf in een deeltje doet veranderen.

Kort gezegd zijn het de hersenen die deze warrige 3D afbeeldingen maken…

Description: symbol1

…en ze converteert in iets wat we kunnen zien.

Description: symbol

(verborgen in the 3D afbeelding boven,

uit MagicEye.com)

Het betekent dat onze zintuigen – het zien, horen, voelen, ruiken, betasten, enz. – in werkelijkheid geen onafhankelijke realiteit opvangen van daarbuiten , maar dat ze die realiteit projecteren, zodat het lijkt of diedaarbuiten is. Naast ontvangers zijn onze ogen dus ook projectoren, omdat je brein al weet wat je gaat meemaken voordat je zintuigen dat waarnemen.

Als ons brein de golffrequenties uit Het Veld eenmaal heeft geconverteerd, projecteert het deze blijkbaar naardaarbuiten en geeft het ons de indruk omgeven te zijn door een ‘totale onderdompelinfilm’. Dan, en alleen dan,lezen onze zintuigen wat daarbuiten is geprojecteerd en sturen die informatie terug naar het brein.

David Bohm zei eens, als wij de kosmos zouden moeten bekijken zonder telescopen, het universum er als een hologram uit zou zien. Pribram ging nog verder met dit inzicht door te stellen, dat we zonder de lenzen van onze ogen en de lensachtige processen van onze andere zintuiglijke waarneming, we ondergedompeld zouden zijn in holografische ervaringen.

Niemand weet precies hoe het werkt, maar ben er van overtuigd dat, zolang het onderzoek in de kwantumfysica doorgaat, iemand het proces eens zal ontdekken.

Ondertussen hebben we een duidelijke aanwijzing – een van die hints uit het vorige hoofdstuk – in de vorm van de huidige computers…

Computers gebruiken binaire codes, die louter bestaat uit nullen en enen.12 Als je binaire informatie bekijkt, ze je een chaotische, ongestructureerde massa; net als in een 3D afbeeldingen.

Maar een computer heeft een CPU – een processor – die als brein optreedt. Deze CPU ontvangt de binaire code in de vorm van nullen en enen en laat het resultaat daarvan op een beeldscherm zien, in een vorm die wij begrijpen.

Een computer heeft een eigen soort van zintuiglijke waarneming, de randapparatuur zoals het toetsenbord, de muis, een touch screen, een microfoon, een video camera, enz. Als we daarmee iets doen –met de muis iets aanklikken bijvoorbeeld – dan gaat dat naar de CPU voor verwerking.

Zoals de CPU de binaire code ontvangt en verwerkt, zo ontvangt ons brein golffrequenties uit Het Veld en vertaalt deze in deeltjes. Daarbij storten golffuncties in elkaar en wordt het resultaat naar daarbuiten geprojecteerd, voor onze zintuiglijke waarneming.

Ik nodig je uit zelf een experiment te doen. Ga naar buiten of kijk gewoon eens rond en stel je voor dat je niet naar een onafhankelijke en objectieve realiteit daarbuiten kijkt, maar dan zo, dat je die realiteit zélf naardaarbuiten projecteert, zoals een projector een film op een scherm projecteert.

Als we aan het holografische brein conclusies verbinden, dan wordt de deur geopend naar de mogelijkheid dat objectieve realiteit – de wereld van koffiebekers, berglandschappen, beukenbomen en tafellampen – niet eens bestaat… Is het mogelijk dat datgene wat ‘daarbuiten’ is, in werkelijkheid een enorme resonerende symfonie van golfvormen is, een frequentiedomein dat getransformeerd wordt in de wereld zoals we die kennen, nadat die ons brein is binnengekomen?

David Bohm zei:

De tastbare wereld van alledag is in werkelijkheid een soort illusie, zoals een holografische afbeelding. Daaronder ligt een diepere bestaansorde, een enorm primair niveau van realiteit die alle objecten en verschijningen van onze fysieke wereld doen ontstaan op eenzelfde wijze, zoals een deel van een holografische film een hologram doet ontstaan.

Als de concrete wereld slechts een secondaire realiteit is, en die ‘daarbuiten’ in werkelijkheid een holografische massa van frequenties, als het brein ook een hologram is dat frequenties uit die massa verwerkt, waar blijft onze realiteit dan? Simpel gezegd: die verdwijnt. Denken dat we fysieke wezens zijn in een fysieke wereld is een illusie. We zijn in werkelijkheid ‘ontvangers’ in een caleidoscopische zee van frequenties.

Met andere woorden, zoals Fred Alan Wolf en Lynn McTaggart beide zeggen:

Er is geen ‘daarbuiten’ daar buiten, ongeacht wat er hier ‘vanbinnen’ omgaat.

(Bekijk de video uit What the bleep!? – Down the rabbit hole door hier te klikken)

Michael Talbot zegt:

Wat er daar buiten is, is een enorme oceaan aan golven en frequenties; de realiteit komt ons als solide voor, alleen maar omdat onze breinen die holografische massa naar ‘sticks and stones’ en andere bekende objecten kunnen converteren waaruit onze wereld bestaat.

Wat is echt? Hoe definieer je ‘echt’? Als je dát bedoelt wat je kunt voelen, ruiken, proeven en zien, dan bestaat ‘echt’ slechts uit elektrische signalen, geïnterpreteerd door ons brein.

– Morpheus, uit The matrix

Tijd om dit allemaal eens op een rijtje te zetten in een keurig paragraafje…

Wat we altijd als ons leven en onze realiteit hebben gezien is – volgens de kwantumfysica – niet echt, maar in werkelijkheid een holografische 3D film waarin we zijn ondergedompeld; waar golffrequenties uit Het Veld naar ons brein worden gedownload, alwaar ze vertaald worden in deeltjes die in tijd en ruimte zijn geplaatst en die naardaarbuiten worden geprojecteerd om door onze zintuigen waargenomen te worden.

Het betekent dat er daarbuiten geen onafhankelijke objectieve realiteit bestaat, maar een volledige subjectieve realiteit die door dát wat van binnen is, wordt gecreëerd.

Om kort te gaan; er is geen daarbuiten daar buiten.

Er is bewijs om aan te nemen dat onze wereld en alles wat daarin is – van sneeuwvlokken en eikenbomen tot en met vallende sterren en ronddraaiende elektronen – slechts spookachtige beelden zijn; projecties vanuit een realiteitsniveau zo voorbij die van ons, dat deze letterlijk tijd en ruimte te boven gaan.

Zelfs Einstein schijnt te hebben gezegd:

Werkelijkheid is slechts een illusie, maar wel een heel hardnekkige.

Er is een hele radicale manier van denken voor nodig. Maar die is erg radicaal, die is erg moeilijk, omdat we er van uit gaan dat de wereld reeds ‘daarbuiten’ is, ongeacht onze ervaring. Maar dat is niet zo.Kwantumfysica is daar heel duidelijk over.

FILM SUGGESTIE: The thirteenth floor, met Craig Bierko (1999).

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: